The Other Boleyn Girl

Ik ben groots Scarlett Johansson fan. Lost in Translation is zo ongeveer de coolste film ooit, maar er is eigenlijk weinig van haar dat ik niet waardeer. Match PointThe IslandScoopGhost WorldGirl With A Pearl EarringThe Black DahliaThe Prestige… Heck, zelfs Eight Legged FreaksA Love Song For Bobby Long, In Good Company en The Nannie Diaries vind ik stiekem leuk. Maar wat ik nu toch heb gezien…Een kostuumdrama over Anne en Mary Boleyn met Natalie Portman en Scarlett Johansson als zusjes. Los van het feit dat dat sowieso al het domste idee ooit is, de twee hebben ongeveer net zoveel uiterlijke kenmerken met elkaar gemeen als Brad Pitt en de antagonisten uit Mars Attacks!, kon ik er nog wel in komen want de twee zijn immers wat we noemen ‘coole actrices’. Eric Bana kwam bij de cast (als ferm verdediger van Ang Lee’s HULK kan ik ook hem erg waarderen) en Jim Sturgess vind ik sinds ik Across The Universe zag ook helemaal hip. De trailer zag er mooi uit. Het bleef een kostuumdrama, maar opzich kon er niet veel mis gaan. Think again…De film, die een nieuwe vorm van belichting pioniert (namelijk het niet belichten van de acteurs, maar vooral de achtergrond zichtbaar maken) staat garant voor twee uur zulk abominabel camerawerk als je zelden hebt kunnen meemaken. Elke scene duurt rond de tien seconden, waarin net het broodnodige gezegd kan worden (vergeet subtext, just say it and get it over with) waarin de camera van achter een duister object tevoorschijn schuift om even de acteurs te laten zien en dan weer achter een ander donker iets verdwijnt. En elke scene is zo. Het is niet een moment waarin ze even zo’n shot gebruiken, nee. Ze weten van gekkigheid op een gegeven moment niet meer waar achter vandaan ze de camera nu weer kunnen laten komen, dus zakt die plotseling van achter een gordijn boven een bed uit het plafond naar beneden. Waarom? Geen flauw idee. Blijkbaar was dat gordijn een belangrijk plotpunt wat mij geheel ontgaan is.Ik denk sowieso dat die er veel zijn, stukken plot die mij ontgaan zijn, niet gordijnen. Nouja, die ook, maar vooral het plot was me duister. Iedereen deed lullig tegen iedereen en dan weer niet en dan weer wel. Op een gegeven moment maakte het je helemaal niet meer uit wie er ruzie had met wie, want je wist toch dat ze elkaar drie scenes later zouden omhelzen om elkaar drie scenes later weer uit te schelden (met scenes van 10 seconden gebeurt zo’n hele routine dus in ongeveer 1 minuut, en we hadden een groffe 2 uur aan minuten). Er waren zo veel perikelen, dat je er na een half uur gewoon echt niet meer om kon geven. Ik merkte dat ik tijdens de climax waarin enkele belangrijke personages onthoofd werden (iedereen die zijn geschiedenis kent zal weten welke) nog maar zo weinig om de karakters gaf, dat ik gewoon op de kostuums van de figuranten ging letten in plaats van op de hoofdpersonen. Dit gedrag werd dan ook uitgelokt met de rare belichting waarbij de figuranten vaak meer licht kregen dan de dames Portman en Johansson, die de film vooral in het duister gespeeld hebben.De kostuums waren wel goed, dat kan ik niet ontkennen, ook het acteren van de gehele cast, vooral de twee eerder genoemde dames, Jim Sturgess, Eric Bana en Kirstin Scott Thomas wist te leveren op acteergebied. Maar kunnen ze daar een film mee redden? Vast. Dit was helaas niet die film. Ik wist aan het einde niet of Johansson huilde om wat er met Portman’s personage gebeurde of omdat ze zich realiseerde hoe slecht de film was. Waarschijnlijk zei regisseur Justin Chadwick “I need more emotion, more pain, miss Johansson.” en mompelde zij in zichzelf “Yeah, I’ll just think: ‘Where the hell is the talent?’”Want op het acteren na is de hele film zo pijnlijk overdone en slecht, ik baalde de gehele fietstocht van de bioscoop naar huis, gewoon omdat ik de hele tijd langs onscherpe objecten die zich tussen de camera en de acteurs bevonden heen moest kijken en focussen op personages die zich verstopten in schaduwplekken. What the fuck! Om onduidelijke redenen was alles met een telelens gefilmd van enorme afstand. Daardoor lopen er de hele tijd figuranten voor de acteurs langs, omdat ze honderd meter van de camera staan. Dan was er nog die belangrijke dialoog tussen Johansson en Bana waarbij de focuspuller bij Bana’s shots in slaap was gevallen, want de boel was gewoon onscherp. Daar kom je misschien mee weg als je een B-film maakt, maar hoe zo’n shot zich hier door de montagekamer heeft kunnen worstelen is me onduidelijk. Of eigenlijk: waarschijnlijk was al het andere beeldmateriaal nog kutter, en konden ze niet anders. Mijn tip: schrap de hele scene. Nee, schrap de hele akte. Er was toch geen fuck aan. Weet je wat: schrap de film. En laat de regisseur onthoofden door King Henry Tudor, hij verdient niet anders. De cinematograaf mag zich voegen bij de illustere rij van cameramensen die niet met camera’s om kunnen gaan. Zoals de mensen achter Manos: The Hands of Fate. Een critici schreef ooit over Manos de volgende waarschuwing: “Your eyes and ears will BLEED!”, gelukkig is het met deze film niet zo erg gesteld. Mijn oordeel? “Just your eyes will BLEED.”

Een van de vele voorbeelden van de prachtige cinematografie van The Other Boleyn Girl. Eric Bana in het donker, half achter een vage schim van iemand op de voorgrond (zodat je zijn mooie kostuum beter kunt aanschouwen), het licht echter valt op een figurant in de achtergrond en de focus op een stel takjes rechts in beeld. Prachtig.

4 comments

  1. Ha!
    Ik wist het!
    ik zat in de bios met m’n moeder, we gingen naar Atonement (ook geen aanrader, al is Keira Knightley best wel indrukwekkend, en dat 13 jarige meisje, Saoirse of zoiets – hussel maar wat – ook), en er kwam een trailer van,
    toen zei ik ‘lelijk’.
    Dus.
    !.

    Oh, en ^_^ eerste reactie

  2. ik baseerde mijn uitspraak dan ook op helemaal niets 🙂

    En nee, niet dood. Gewoon intens ondergesneeuwd, msn- mail- en vriendenloos.
    Maar nu ben ik er weer.
    Hoi ^^

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *